Ο σελιδοδείκτης στους «Προσανατολισμούς»

Για όσους βρίσκονται μακριά απ’ την Ελλάδα και γυρεύουν εικόνες της, παρηγοριά στη λησμονιά τους.

Για όσους ζουν κοντά της μα ξέχασαν που βρίσκονται, απ’ όταν ροκάνισε το γκρίζο, με δόντια, πράσινο και γαλανό.

Για όσους επιβιώνουν χάρις στην αναμονή και ευτυχούν από τη σιγουριά, πως πίσω από δρόμους και λιμάνια, τους καρτερά ο τόπος τους.

Για όσους κουράστηκαν από χειμώνες δίχως τέλος κι όψιμα καλοκαίρια, η ποίηση, το μόνο θαλασσινό λημέρι.

Να σπέρνει κόκκους την άμμο για να πατούν ξυπόλητοι. Να φέρνει αύρα αλμυρή για να εισπνέουν ιώδιο κι αλάτι. Κι όπως τα μάτια κλείνουν, να το θωρούν μπροστά τους:

Αυτό το Μπλε. Το Φως. Και τον Ελύτη.

Τυχερός λαός μέσα στην ατυχία σου, αξιώθηκες λόγια Μεγάλων.

Φ.M


Ηλικία της Γλαυκής Θύμησης

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα

Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση

Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο

Με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος

Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνη

του κόλπου των νερών Έχει ο Θεός

 

Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα

Θυμάμαι τα παιδόπουλα, τους ναύτες που έφευγαν

Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους

Τραγουδούσαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

Κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια.

 

Τι γύρευα όταν έφτασες βαμμένη απ’ την ανατολή του ήλιου

Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια

Και με την υγεία του ήλιου στο κορμί – τι γύρευα

Βαθιά στις θαλασσοσπηλιές μες στα ευρύχωρα όνειρα

Όπου άφριζε τα αισθήματά του ο άνεμος

Άγνωστος και γλαυκός, χαράζοντας στα στήθια μου

το πελαγίσιο του έμβλημα

 

Με την άμμο στα δάχτυλα έκλεινα τα δάχτυλα

Με την άμμο στα μάτια έσφιγγα τα δάχτυλα

Ήτανε η οδύνη –

Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένιωσα πρώτη φορά το ανθρώπινο βάρος σου

Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία

Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη

Γιόρταζαν τις αμαρυλλίδες – Μα θυμάμαι πόνεσες

Ήτανε μια βαθιά δαγκωματιά στα χείλια

Μια βαθιά νυχιά στο δέρμα κατά κει που χαράζεται παντοτινά του ο χρόνος

 

Σ’ άφησα τότες

 

Και μια βουερή πνοή σήκωσε τ’ άσπρα σπίτια

Τ’ άσπρα αισθήματα φρεσκοπλυμένα επάνω

Στον ουρανό που φώτιζε μ’ ένα μειδίαμα.

 

Τώρα θα ‘χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό

Θα ‘χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει

Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο Έρωτας

Κι εκείνο το κοχύλι σου όπου θ’ αντηχεί το Αιγαίο.

DSC_6798-002_1

photo by Kak

 

 

Από την πρώτη ποιητική συλλογή

του Οδυσσέα Ελύτη «Προσανατολισμοί»

Ελλάδα, 1939

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Ο σελιδοδείκτης στους «Προσανατολισμούς»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s