Παραμονή εκλογών

Paramoni_Eklogwn_Sept_2015

Photo by Franceska

Μια γυναίκα έξω από το σούπερ μάρκετ. Καθισμένη παραπλεύρως του λιγοστού γκαζόν. Γύρω στα 40, με γυαλιά μυωπίας και μαλλιά δίχως γκρίζο. Φοράει ρούχα απλά που φωνάζουν φροντίδα πριν καν τα μυρίσεις. Ψάχνω στα χέρια της το βιβλίο- μια τέτοια γυναίκα, μια τέτοια μέρα θα ‘πρεπε να κρατά ένα βιβλίο, δεν μπορεί. Να απολαμβάνει τον ήλιο στο πεζούλι, μπροστά από το δείγμα κήπου του σούπερ μάρκετ. Ψάχνω στα χέρια της αγγλική ποίηση ή ένα μυθιστόρημα της Όστεν. Θα της ταίριαζε νομίζω.

Προχωρώ φορτωμένη πλαστικές σακούλες που μου κόβουν τις παλάμες. Βλέπω το άδειο πλαστικό ποτήρι ανάμεσα στις δικές της. Με κοιτάζει. «Ότι έχετε. Ότι μπορείτε» ακούω τη φωνή. Φωνή που μουδιάζει το στήθος, συρρικνώνει τα πόδια. 

Την αναγνωρίζω αυτήν τη φωνή. Τρυφερή και βαθιά, είναι φωνή μητέρας και δεν έχει καμιά δουλειά να βρίσκεται εδώ πέρα. Όχι, αυτή η φωνή είναι από εκείνες που πρέπει να ξοδεύονται μόνο για να λένε «πλύνετε τα χέρια σας πριν κάτσετε στο τραπέζι», «διάβασες», «πρόσεχε», «σ’αγαπώ» και «καληνύχτα». Τέτοια φωνή είναι και ντρέπομαι για αυτό το «ότι έχετε» που ξεστομίζει. Δεν της ταιριάζει, δεν της αξίζει. Δεν της αξίζει που εγώ μπορώ κι κείνη όχι. Καθαρά από τύχη μπορώ.

Τι σημαίνει «μπορώ» πέρα του να κρατάς αυτές τις ρημαδοσακούλες; Ότι αυτά που ‘χεις μέσα στις τσέπες αρκούν για να ζεις, να προσφέρεις σε εκείνους που αγαπάς και να προσπαθείς για τα όσα ονειρεύεσαι. Αυτό σημαίνει μπορώ και δεν έχει κανείς το δικαίωμα να της το στερεί. Ούτε σε εκείνη, ούτε στα παιδιά της, ούτε σε όλους αυτούς, περαστικούς ή μη, που παλεύουν να επιβιώσουν είτε εδώ, είτε αλλού, τη στιγμή που οι υπόλοιποι, οι τυχεροί, παρασυρμένοι από δουλειές και υποχρεώσεις, τους ξεχνάμε, τους θυμόμαστε μόνο από αναρτήσεις στο διαδίκτυο και τις ειδήσεις των 8.

Κοιτάζω ακόμη τη γυναίκα κι είμαι βουτηγμένη στη ντροπή. Αύριο πρέπει να πας να ψηφίσεις, λένε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Ψάχνω το πένθιμο ανάμεσα στα προεκλογικά σποτ. Ψάχνω μια μαύρη οθόνη δίχως λόγια, δίχως εικόνες, μονάχα ένα «συγνώμη». Συγνώμη για τη γυναίκα που κάθεται χάμω. Συγνώμη για τους ξεσπιτωμένους. Για τα χαρτόκουτα-σπίτια στις πλατείες. Συγνώμη για τα συσσίτια -ποτέ δεν ήταν αρκετά. Συγνώμη για τις άδειες τάξεις. Συγνώμη ακόμα και για εκείνους, τους ξένους όπως αποκαλείτε, που ‘χουνε ακόμη δρόμο-Γολγοθά μπροστά τους. Που θα μπορούσαν να είναι εμείς αλλά δεν είναι. Κι  επειδή δεν είναι δεν κατορθώσαμε πολλά, δεν τους το κάναμε πιο ανώδυνο. Συγνώμη για αυτά και για πολλά ακόμη, πράγματα που ξέρουμε κι άλλα που αγνοούμε, πράγματα που είμαστε συνυπεύθυνοι ή αδαείς, δεν έχει διαφορά ούτε και σημασία. Είναι πολλά πια τα συγνώμη κι όλο και κάτι θα ξεχνώ -συγχωρέστε με. Ας είναι λοιπόν μόνο ένα. Ένα αρκεί. Ένα με πείθει.

Να πάω να ψηφίσω. Να πάω να σταυρώσω.

Όμως κανείς δεν είναι άξιος να σταυρωθεί. Ούτε αυτοί, ούτε εμείς. Γιατί ξεχάσαμε τη γυναίκα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s