Το κελί

bear-still-liffe-cage

Photo by kak

Η Έλενα Δίου γράφει για κελιά που κλειδώνουν από μέσα


Μονόλογος

Σάββατο βράδυ, καθιστικό του Λεωνίδα και της Λυδίας

“Σαββατόβραδο, η μόνη μέρα που μπορούμε να βγούμε σαν άνθρωποι χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος, εκείνος βγαίνει με τους φίλους του. Τώρα πια δεν έχω πρόβλημα. Χαίρομαι όταν φεύγει γιατί πλέον δεν τον αντέχω. Στα μάτια του βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα φάντασμα που κάνει τις δουλειές του σπιτιού και τίποτα άλλο. Πως έφτασα ως εδώ; Πως καταντήσαμε έτσι; Φταίει η καλοσύνη μου που έγινε το δεδομένο του; Ίσως αν ήμουν λίγο αναίσθητη, λίγο στο κόσμο μου, να μου έδινε περισσότερη σημασία. Να προσπαθούσε περισσότερο να με κάνει ευτυχισμένη. Να κρατούσε ακόμα αναμμένη εκείνη τη φλόγα που μας λαμπάδιαζε όταν πρωτογνωριστήκαμε και έσβησε από τα πολλά πήγαινε έλα μέσα στο ίδιο σπίτι.

Αλλά πως γίνεται να είσαι στον κόσμο σου όταν καρδιοχτυπάς; Πως γίνεται να γίνεις αναίσθητος όταν έχεις γεννηθεί ευαίσθητος; «Πρέπει να πάθεις για να μάθεις» μου έλεγαν μα εγώ αγύριστο κεφάλι αρνιόμουν να μάθω ένα τέτοιο μάθημα. Κι όμως… Έπειτα από πολλές  ενέσεις απάθειας κι αδιαφορίας απ’ την μεριά του, να που ήρθε η στιγμή και μεταμορφώθηκα σε κάτι άλλο. Πιο ανθεκτικό. Πιο δυνατό; Βούτηξα στην κόλαση, βγήκα, στέγνωσα, στάθηκα στα πόδια μου με την αναισθησία πια κτήμα κι έναν εαυτό που δεν αναγνωρίζω.

Κι ο Λεωνίδας από εραστής έγινε απλός συγκάτοικος.

Τώρα πια είμαστε μαζί μόνο και μόνο από συνήθεια. Από βόλεμα. Τις ελάχιστες φορές που τυχαίνει να είμαι μαζί του, βαριέμαι αφάνταστα. Η παρουσία του και μόνο στο χώρο με εκνευρίζει. Θέλω να μένω μόνη μου. Με τον εαυτό μου και την ησυχία μου. Όπως τώρα.

Τότε γιατί; Γιατί διάολε μένω; Γιατί δε φεύγω; Γιατί δε φεύγει; Γιατί δε χωρίζουμε; Καταραμένο βόλεμα! Που να τρέχουμε τώρα να βρούμε το καινούργιο, να ερωτευόμαστε πάλι από την αρχή, να δούμε αν ταιριάζουμε, να… να….

Και μένω ακόμη εδώ. Με την ελπίδα να αλλάξει. Να αλλάξω. Αλλάζει όμως ο άνθρωπος; Η συμπεριφορά για λίγο μπορεί. Μπορεί κι η σκέψη. Όμως η ψυχή; Όχι η ψυχή.

Και μένουμε ακόμη εδώ. Μαζί και μόνοι, δυο φυλακισμένοι στο κελί τους με δεσμοφύλακες την ελπίδα και το συμβιβασμό.”

Κλειδιά στην εξώπορτα. Βήματα στο κατώφλι. «Μωρό μου γύρισες;»

Ε.Δ


Λίγα Λόγια για την Έλενα: Έλαβε πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας από το Αμερικάνικο Κολέγιο Ελλάδος και Μεταπτυχιακό στην Εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο Μπαθ της Αγγλίας. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια γλωσσολογίας, παιδικής ψυχολογίας, θεατρικής / δημιουργικής γραφής, σωματικού θεάτρου και Butoh. Από το 2011 μέχρι το 2014 έκανε εργαστήρια υποκριτικής. Έχει συμμετάσχει σε τρεις θεατρικές παραστάσεις και σε μία ταινία μικρού μήκους. Έχει γράψει 8 θεατρικά έργα: «Εύα», «Ψυχοπάθεια», «Κόκκινο Κρασί», «Σ.Σ.Τ.» (Στρατόπεδο ΣυγκέντρωσηςTheresienstadt), «ΜΑΣΚΕΣ», «Άρωμα Λονδίνου», «Στη λίμνη», «Δυστυχισμένα λούσα» και έχει κάνει θεατρική διασκευή την «Αιολική Γη» του Ηλία Βενέζη και την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λιούις Κάρρολ. To έργο «Κόκκινο Κρασί» διακρίθηκε με έπαινο τον Οκτώβριο του 2011 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας, το έργο «Σ.Σ.Τ.» (Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Theresienstadt) κατέκτησε το 1ο βραβείο στο φεστιβάλ του Pocket TheaterFestival, 1ο Μικρό Φεστιβάλ Θεάτρου – Άβατον το Σεπτέμβριο του 2014 και το έργο «Στη λίμνη» διακρίθηκε με το Γ’ βραβείο τον Νοέμβριο του 2015 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας. Επίσης έχει γράψει ένα σενάριο: «Ένα ποτήρι Κόκκινο Κρασί» κι ένα διήγημα: «Φόνος στο δωμάτιο 13». 


Διαβάστε περισσότερες ιστορίες “περαστικών” εδώ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s