“Τιμής ένεκεν”

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜεγαλώνουμε και χάνονται οι άνθρωποι. Και τούτο ειν’ το πιο σκληρό σ’ αυτό το «μεγαλώνω». Σ’ αυτούς που φύγαν  δε ξέρω τι να πω, παρά να μη ξεχάσουν. Μη ξεχαστούν απ’ το φευγιό και λησμονήσουν θάλασσα, γη και ουρανό. Το πέλαγος τα δειλινά κι αυτή την πρώτη μυρωδιά ιώδιο, σα μπαίνει καλοκαίρι. Θυμάρι, κάπαρη, αγιόκλημα. Και ούζο να μουδιάζει η γλώσσα. Τη νοτισμένη άμμο τα πρωινά και τα αυγουστιάτικα μελτέμια. Τις μπόρες που ξεσπούν καμιά φορά μες στο νερό, μπερδεύοντας σύννεφα με το θαλασσινό αλάτι.

Και σαν κρυώσει ο καιρός τα πρώτα φύλλα καταγής. Κίτρινα, καφετιά, πορτοκαλιά. Λίγο να βγεις από τις πόλεις μέχρι και πυρωμένα. Ο ήχος από τρεχούμενα νερά, οι μυρωδιές χώματος και δροσιάς απ’ τις υπόγειες πηγές. Ο μεζές ζεστός, ζεστή και η ρακί με μέλι. Πώς να ξεχάσουν; Τα κάλαντα, τα λαμπιόνια και τ’ αναμμένα τζάκια. Πεύκο που καίει και λυτρώνει. Πεύκο και ζεστή κανέλα. Και γλυκίσματα πολλά. Να κολλά η άχνη σε μύτη και πηγούνι, να γελούνε τα παιδιά. Αχ, τα παιδιά, ένα χαμόγελο και λυτρώνεται ο κόσμος. Μια αγκαλιά και αγαλλιάζουνε ψυχές και πόνοι. Να μη ξεχάσουν τα παιδιά. Γιατί εκείνα ποτέ τους δε ξεχνούν. Τα παιχνίδια στις χιονισμένες αυλές και τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Πέταλα λευκά και ροζ  να ομορφαίνουνε το βάζο.

Άκου! Έρχεται η Λαμπρή. Με ψαλμούς και λιτανείες. Αναμμένα τα κεριά στις εκκλησίες, φεγγίζουν τα φιλιά στο ξύλο της εικόνας. Χρηστός Ανέστη εκ Νεκρών… και οι νεκροί μας φύγαν. Κάθομαι τέλος  Άνοιξης και κλαίω. Το καλοκαίρι χάθηκε για αυτούς και πώς να τους το φέρω.

Advertisements

One thought on ““Τιμής ένεκεν”

  1. Είναι οι ψυχές που διαλέγουν την αλήθεια και το δρόμο τους κι εμείς μικροί και άμαθοι δεν ξέρουμε και δεν βλέπουμε που πάνε.
    Είναι ο αποχωρισμός που είναι δύσκολος, μα είναι αλήθεια αντίο αυτό ή εις στο επανιδείν; Πολύ θα το ‘θελα να ήξερα για να σου πω…
    Ένα νιώθω όμως, πως όλοι οι άνθρωποι είναι ψυχές που συναντώνται, αγαπιόνται, ζουν μαζί ή περπατούν μαζί προς μια κατεύθυνση…άλλοι φτάνουν πιο γρήγορα και άλλοι πιο αργά. Όμως όλοι πάλι θα συναντηθούν ξανά…και είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά συνάμα…

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s