Το χρονικό μιας γραφομηχανής που φτούρησε. Ή μήπως όχι;

Photo by Kak

Το γράψιμο είναι ξεγύμνωμα. Ντε φάκτο. Κι ανάλογα την εποχή, την ηλικία και τις συνθήκες, είτε το κρύβεις κάτω από τόνους ρούχα, φοβίες και ενοχές, είτε το περιφέρεις ξεδιάντροπα δίχως την παραμικρή συστολή και ανασφάλεια.

Όπως τα πιτσιρίκια που κυκλοφορούν στις παραλίες τσίτσιδα, κατουράνε στην ακτή χαρίζοντας κουτσοδόντικα χαμόγελα σε γονείς και λουόμενους και κάνουν τούμπες σε ξένα σπίτια δίχως να τους νοιάζει αν θα φανεί το βρακί τους. Ξετσιπωσιά κανονική για την ενήλικη κοινωνία που μέσα στη ντροπή και την ενδόμυχη ζήλια της, βιάζεται να τα δικαιολογήσει «Μα είναι παιδιά ακόμα». Continue reading

“Τιμής ένεκεν”

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜεγαλώνουμε και χάνονται οι άνθρωποι. Και τούτο ειν’ το πιο σκληρό σ’ αυτό το «μεγαλώνω». Σ’ αυτούς που φύγαν  δε ξέρω τι να πω, παρά να μη ξεχάσουν. Μη ξεχαστούν απ’ το φευγιό και λησμονήσουν θάλασσα, γη και ουρανό. Το πέλαγος τα δειλινά κι αυτή την πρώτη μυρωδιά ιώδιο, σα μπαίνει καλοκαίρι. Θυμάρι, κάπαρη, αγιόκλημα. Και ούζο να μουδιάζει η γλώσσα. Τη νοτισμένη άμμο τα πρωινά και τα αυγουστιάτικα μελτέμια. Τις μπόρες που ξεσπούν καμιά φορά μες στο νερό, μπερδεύοντας σύννεφα με το θαλασσινό αλάτι.

Και σαν κρυώσει ο καιρός τα πρώτα φύλλα καταγής. Κίτρινα, καφετιά, πορτοκαλιά. Λίγο να βγεις από τις πόλεις μέχρι και πυρωμένα. Ο ήχος από τρεχούμενα νερά, οι μυρωδιές χώματος και δροσιάς απ’ τις υπόγειες πηγές. Ο μεζές ζεστός, ζεστή και η ρακί με μέλι. Πώς να ξεχάσουν; Τα κάλαντα, τα λαμπιόνια και τ’ αναμμένα τζάκια. Πεύκο που καίει και λυτρώνει. Πεύκο και ζεστή κανέλα. Και γλυκίσματα πολλά. Να κολλά η άχνη σε μύτη και πηγούνι, να γελούνε τα παιδιά. Αχ, τα παιδιά, ένα χαμόγελο και λυτρώνεται ο κόσμος. Μια αγκαλιά και αγαλλιάζουνε ψυχές και πόνοι. Να μη ξεχάσουν τα παιδιά. Γιατί εκείνα ποτέ τους δε ξεχνούν. Τα παιχνίδια στις χιονισμένες αυλές και τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Πέταλα λευκά και ροζ  να ομορφαίνουνε το βάζο.

Άκου! Έρχεται η Λαμπρή. Με ψαλμούς και λιτανείες. Αναμμένα τα κεριά στις εκκλησίες, φεγγίζουν τα φιλιά στο ξύλο της εικόνας. Χρηστός Ανέστη εκ Νεκρών… και οι νεκροί μας φύγαν. Κάθομαι τέλος  Άνοιξης και κλαίω. Το καλοκαίρι χάθηκε για αυτούς και πώς να τους το φέρω.

Παραμονή εκλογών

Paramoni_Eklogwn_Sept_2015

Photo by Franceska

Μια γυναίκα έξω από το σούπερ μάρκετ. Καθισμένη παραπλεύρως του λιγοστού γκαζόν. Γύρω στα 40, με γυαλιά μυωπίας και μαλλιά δίχως γκρίζο. Φοράει ρούχα απλά που φωνάζουν φροντίδα πριν καν τα μυρίσεις. Ψάχνω στα χέρια της το βιβλίο- μια τέτοια γυναίκα, μια τέτοια μέρα θα ‘πρεπε να κρατά ένα βιβλίο, δεν μπορεί. Να απολαμβάνει τον ήλιο στο πεζούλι, μπροστά από το δείγμα κήπου του σούπερ μάρκετ. Ψάχνω στα χέρια της αγγλική ποίηση ή ένα μυθιστόρημα της Όστεν. Θα της ταίριαζε νομίζω.

Προχωρώ φορτωμένη πλαστικές σακούλες που μου κόβουν τις παλάμες. Βλέπω το άδειο πλαστικό ποτήρι ανάμεσα στις δικές της. Με κοιτάζει. «Ότι έχετε. Ότι μπορείτε» ακούω τη φωνή. Φωνή που μουδιάζει το στήθος, συρρικνώνει τα πόδια.  Continue reading